Do’s en don’ts bij burn-out: de bedrijfsarts

 

Wat zeg je tegen je bedrijfsarts?

Als je burn-out1 bent en je kunt niet werken, dan nodigt de bedrijfsarts je uit voor een bezoek. Hij wil onderzoeken waarom je niet kunt werken en zal met je bespreken hoe je zo snel mogelijk weer beter kunt worden.

Hij vraagt hoe het met je gaat. Jij antwoordt dan misschien zoiets als dit:

Het gaat niet goed. Ik ben vaak gestrest. Ik zie overal tegenop. Eigenlijk is alles me teveel. 

Je vertelt over je lichamelijke gesteldheid en emoties, want je voelt je ellendig. Je verwacht dat de bedrijfsarts je uitleg snapt. En gelukkig is dat meestal ook zo.

Maar als je pech hebt, begrijpt hij wel dat je problemen hebt, maar niet dat je ziek bent. Hij kan het bijvoorbeeld houden op ‘emotionele problemen’ …en waarom zou je daardoor langere tijd niet kunnen werken?

Het stellen van de diagnose burn-out is niet zo makkelijk. Er bestaat bovendien in de beroepsgroep geen brede consensus over de onderliggende oorzaken en de beste behandeling ervan.2 De mening van de ene bedrijfsarts over wat er aan de hand is, kan dus nogal verschillen van de andere.

Om te voorkomen dat de bedrijfsarts je klachten verkeerd interpreteert en onjuiste conclusies trekt, is het dus belangrijk dat je goed omschrijft wat er met je aan de hand is.

Vertel de bedrijfsarts daarom zo precies en concreet mogelijk wat je mankeert en hoe je momenteel (dis)functioneert.

Om je daarbij te helpen geef ik je onderaan deze blog een overzicht met bespreekpunten waarmee je het gesprek met de bedrijfsarts kunt voorbereiden. Daarnaast heb je misschien iets aan de volgende twee tips.

Tip 1 - Geef je klachten een cijfer

Hoe ernstig zijn je klachten precies? Dat kun je concreter maken door je klachten een cijfer te geven tussen 1 en 10. Een 1 als je geen klachten hebt, een 10 is ondragelijk. Geef een cijfer voor hoe het nu is en een cijfer voor hoe het was (toen alles nog ‘normaal’ was). Zoiets als dit:

Ik voel me de hele dag gestrest en opgejaagd. Dat had ik vroeger veel minder. Als ik mijn dagelijkse stress een cijfer moet geven tussen 1 en 10, dan zou ik zeggen dat het nu een 9 is en vroeger een 2 of een 3.

Tip 2 - Meet je concentratievermogen

Om te kunnen functioneren op je werk is het belangrijk dat je je aandacht erbij kunt houden. Je moet je kunnen concentreren om te kunnen functioneren. Juist je aandachts- of concentratievermogen werkt niet goed meer bij een burn-out. Daarom is het belangrijk om daarover te vertellen.

Hoe het met je concentratievermogen gesteld is, kun je zelf testen: zet de stopwatch op je smartphone aan (of kijk op de klok) en begin dan met het lezen van de krant of een boek. Als je je aandacht er niet meer bij kunt houden en de draad van het verhaal verliest, stop je de stopwatch. Hoe lang heb je het volgehouden? Dat is je maximale concentratieboog. In het begin van een burn-out is de concentratieboog vaak heel kort, nog geen minuut. Naarmate je herstelt zul je merken dat je vermogen om je te concentreren ook verbetert.

De bedrijfsarts werkt volgens een richtlijn: dat kan je extra stress bezorgen

In de Richtlijn Overspanning en Burnout staat hoe de bedrijfsarts, huisarts en psycholoog stressklachten moet diagnosticeren en welke begeleiding de voorkeur heeft. De richtlijn maakt geen onderscheid tussen (lichte) stressklachten en overspanning of burnout. (Over de verschillen heb ik in mijn vorige blog geschreven.) Dat kan problemen geven als je burn-out bent. De voorgeschreven begeleiding is namelijk vooral geschikt voor mensen met stressklachten. Ik licht de twee meest voorkomende knelpunten er voor je uit.

Knelpunt 1: “Pak je problemen aan”

Om je te helpen herstellen zal de bedrijfsarts je - na een korte periode van rust - vragen na te denken over de problemen die je zo veel stress bezorgden. En erover te schrijven, want dat kan helpen om structuur aan te brengen. Als je duidelijker voor ogen hebt welke problemen spanning veroorzaakten, kun je proberen ze op te lossen. Maar nu op een andere manier dan je eerder deed. Bij lichte stressklachten kan dit een adequate aanpak zijn.

Bij een burn-out werkt dat niet: je brein is ontregeld en je bent uitgeput.

Daardoor zijn er andere problemen ontstaan: je hoofd is een zeef en je bent vermoeid; je kunt ook emotioneel labiel geworden zijn en depressief en angstig. Nadenken over je problemen is daarom een onmogelijke opgave. Als je het probeert, nemen de chaos en ellende in je hoofd alleen maar toe. Je raakt er nog gestrester van.

Dat is normaal als je burn-out bent.

Hier hoef je je dus geen zorgen over te maken3, zeker als je dit soort verschijnselen niet eerder hebt gehad. Onder invloed van chronische stress en overbelasting gaan boodschapperstofjes zoals serotonine en nor-adrenaline in je hersenen disfunctioneren4. Door onze lange ervaring met de behandeling van deze burn-outklachten (meer dan 15 jaar) weten we dat deze meestal ‘vanzelf’ verdwijnen als de uitputting afneemt5.

In de eerste fase van je burnout-herstel help je jezelf dus niet door intensief na te denken over de mogelijke de oorzaken en oplossingen van de problemen.

Maar wat helpt dan wel?

Als eerste maatregelen kun je het beste proberen de situatie te accepteren, rust in je leven te creëren, veel te slapen, regelmatig te leven, met mate te bewegen en ontspanningsoefeningen te doen. In mijn blogs Eerste hulp bij burn-out, slapen en sporten kun je daarover meer lezen.

Vertel je bedrijfsarts hoe je hoofd momenteel werkt en dat je niet in staat bent om over je problemen na te denken. Vertel hem ook wat je wél doet om je herstel te bevorderen.

Knelpunt 2: “Je kunt starten met re-integreren”

De richtlijn streeft naar een snelle start van de re-integratie in het werk, liefst binnen een paar weken maar uiterlijk binnen 3 maanden. Langdurig rusten leidt tot vermijdingsgedrag, tot langdurig verzuim en arbeids-ongeschiktheid. Werken helpt om te herstellen6, zo luiden de onderliggende overtuigingen. Veel bedrijfsartsen zullen burn-out patiënten daarom snel weer arbeidsgeschikt verklaren, eventueel met aangepaste uren en desnoods met aangepast werk6,7.

Re-integratie kan relatief snel gebeuren – mits je lichte stressklachten hebt, voldoende inzicht hebt gekregen in de oorzaken van je klachten en je weet hoe je die in de toekomst kunt voorkomen. 

Bij een burn-out is het een ander verhaal.

Een burn-out vraagt veel hersteltijd. Je hebt immers langdurig roofbouw gepleegd op je lichaam en op je energiehuishouding; vaak meer dan een jaar. Los van alle andere klachten, functioneert het herstelvermogen van je lichaam niet meer zoals je gewend bent en heb je na inspanning buitensporig veel tijd nodig om op te laden.

Vertel de bedrijfsarts zo concreet mogelijk hoe het met je energie en herstelvermogen is gesteld.

Zo krijgt hij een goede indruk van je (on)mogelijkheden om je werk weer te hervatten. Vertel zoiets als dit:

Als ik 30 minuten achter de computer zit om mail te beantwoorden, voel ik me totaal opgefokt. Dat merk ik aan een verhoogde hartslag (die maar niet rustig wordt) en hoofdpijn. Ik voel me labieler en kan dan slecht prikkels van buitenaf verdragen (het geluid van messen en vorken die op de borden tikken is onverdraaglijk). Het duurt minstens een dag voordat ik hiervan bijgekomen ben.

… natuurlijk kun je dit niet allemaal onthouden.

Bereid daarom thuis – in alle rust –  je gesprek met je bedrijfsarts voor. Het overzicht met bespreekpunten hieronder biedt structuur en kan je daarbij helpen.

Schrijf alle dingen die je wilt zeggen op en neem dit mee naar het spreekuur.

En: neem een vertrouweling mee die je steunt tijdens het gesprek (en die kan onthouden wat de bedrijfsarts allemaal zegt).

Ik hoor graag of deze informatie je heeft geholpen. Veel succes!

 

   Carolien Hamming

   
   Klik hier voor een overzicht van alle blogs

 

 

 

PS: Als je je bedrijfsarts wilt informeren over de wetenschappelijke stand van zaken op het gebied van stressonderzoek, of je bent zelf wetenschappelijk geïnteresseerd en je wilt meer weten over de effecten van chronische stress op je brein en de rest van je lichaam (en nog veel meer), dan kun je hier een geweldig overzichtsartikel (2017) vinden van de Amerikaanse onderzoeker Bruce McEwen.

PS2: Neem deze folder mee naar je bedrijfsarts als je hem wilt informeren over CSR-coaching bij burn-out.

 

Overzicht bespreekpunten bedrijfsarts bij burn-out
 

Vertel de bedrijfsarts precies wat er met je aan de hand is

  • Hoe gaat het lichamelijk met je:
    • Hoe gaat het met slapen (slaap je veel / weinig / heb je inslaap- of doorslaapproblemen)
    • Bespreek je vermoeidheid (waar merk je aan dat je te moe bent en wanneer)
    • Welke lichamelijke klachten heb je
       
  • Heb je psychische problemen:
    • Ben je somberder dan normaal
    • Ben je angstiger
    • Heb je andere psychische problemen die je hinderen
       
  • Hoe emotioneel reageer je op dingen
    • Ben je emotioneel labiel
    • Ben je snel geprikkeld, verdrietig of kwaad
       
  • Hoe werkt je hoofd
    • Kun je je concentreren
    • Ben je vergeetachtig
    • Kun je goed op woorden komen
    • Heb je nog overzicht op de dingen die gebeuren
    • Kun je activiteiten plannen
    • Voel je je snel overprikkeld door geluiden
       

Hoe functioneer je op je werk/thuis en vertel vooral: waar gaat het mis

Als de bedrijfsarts je voorstelt om te re-integreren, maar je bent daar nog niet aan toe, vertel dan hoe je thuis functioneert, zoals

  • Hoe lang kun je je aandacht ergens bij houden (kun je de krant lezen, hoe gaat autorijden)
  • Raak je snel overprikkeld (verdraag je het gekraak van een zakje chips naast je op de bank)
     
  • Hoe beleef je sociale activiteiten en hoe voel je je erna (geeft een gesprek met een bekende je ‘energie’)
     

 Vertel de bedrijfsarts wat je doet om te herstellen.

 


 

NOTEN:

  1. Om het eenvoudig te houden vat ik de ziektebeelden overspanning of burn-out samen met de term ‘burn-out’; de bedrijfsarts kan een hij of een zij zijn, maar noem ik ‘hij’.
  2. Zie bijvoorbeeld het rapport van Dr. Anne Rongen e.a. van het Coronel Instituut/AMC uit 2015: Update van de kennis over overspanning en burnout: diagnose, prognose, interventies en patiëntenperspectief.
  3. Als je wél eerder psychische problemen hebt gehad, kan diagnosticeren en genezen van burn-out ingewikkelder zijn. Als je alle mogelijke maatregelen hebt genomen om te herstellen maar merkbare verbetering blijft uit, of als je erg lijdt onder je klachten (je voelt je zwaar depressief, je blijft angstaanvallen houden, je staat dag na dag stijf van de spanning), is er mogelijk meer aan de hand en heb je de expertise van een psychiater en/of medicijnen nodig. Bespreek dit met je huisarts en vraag om een verwijzing. (NB: Een CSR-coach wil binnen 6 weken de eerste signalen zien van een beginnend herstel, anders gaan de ‘alarmbellen’ rinkelen omdat er wellicht (ook) iets anders aan de hand is.)
  4. In zijn boek Het emotionele DNA (2017) legt emeritus prof. dr. Pierre Capel helder uit welke neurohormonale ontregelingen en schade in je lijf kan ontstaan als gevolg van chronische stress. Capel vertelt in dit boek ook over de helende activiteiten meditatie, yoga en sport. Kijk ook eens op zijn website.
  5. Zie het artikel van Sonja van Zweden (2015) Waarom duurt burnout zo lang, dat je hier kunt vinden (uit het Tijdschrift voor Psychotherapie).
  6. Deze aannames komen uit het Leidraad aanpak verzuim om psychische redenen (2001) van de Commissie Psychische Arbeidsongeschiktheid. De opdracht van deze commissie was om maatregelen voor te stellen waardoor het psychische verzuim sterk zou dalen. Het rapport beveelt aan om mensen met psychische klachten te activeren en zo snel mogelijk weer naar het werk te sturen. Dit zou een effectieve manier zijn om zowel de klachten te verminderen als om langdurig verzuim en arbeidsongeschiktheid tegen te gaan. Dit concept berustte op ‘groeiende ervaringen en inzichten’ (blz 2), maar was (en is nog altijd) wetenschappelijk zwak onderbouwd.
    In het rapport worden de volgende kanttekeningen gemaakt: “Bij een deel van het verzuim ten gevolge van psychische ziektebeelden (bijvoorbeeld bij een ernstige burnout, een matige of ernstige depressie of bij overige psychiatrische beelden) bevordert werkhervatting in een vroeg stadium het herstel niet” (blz 11). Dit voorbehoud klinkt helaas niet door in de richtlijnen die daarna verschenen.
  7. Vaak is een bedrijfsarts ook beducht voor het UWV, dat de werkgever sancties kan opleggen als een patiënt langer dan 2 jaar verzuimt. Het UWV beoordeelt of de bedrijfsarts de richtlijn correct gevolgd heeft (als hij is afgeweken van de richtlijn moet hij dus een goed verhaal hebben) en of hij de re-integratie niet ‘onnodig heeft belemmerd’ (lees: de patiënt niet snel genoeg heeft geadviseerd om te starten met de re-integratie).

 

Reacties

Goede morgen Carolien,
Inmiddels ben ik als zelfstandig coach van start gegaan en heb heel veel profijt van jullie blogs, filmpjes en materialen! Ook tijdens de workshops over stress, waarbij ik CSR materiaal gebruik, hangen ze aan mijn lippen. Heel helder en bruikbaar!

Een vriend van mij gaat op mijn advies ook de csr-cursus bij jullie volgen. Ik hoorde van hem dat jullie deze in 2018 ook in Breda (mijn woonplaats) gaan geven. Ben benieuwd waar jullie dat doen. Mocht ik hierin op een of andere manier iets kunnen getekenen, laat maar weten.

Fijne feestmaand en een heel ontsannen 2018!

Tessy Ver hoeven (cursist april-mei 2017 in Amersfoort)

Op zich een goed stuk. Ik zie het alleen al de mist in gaan om de bedrijfsarts te "overtuigen dat je ziek bent." Consensus voor artsen is, dat ze de klachten altijd moeten geloven van patienten. We kunnen niet meten hoeveel pijn je hebt. Verder zijn de begrippen ziekte en arbeidsongeschiktheid ontkoppeld. De kernvraag is: wat mankeer je en wat kun je nog wel?
Burn out vergt inderdaad een langdurig herstel proces. Een maatschappelijk probleempje is dat het een dusdanige mode diagnose is geworden dat inmiddels alles een burn out genoemd wordt. Ik had laatst een medewerker op mijn spreekuur met een rughernia. Dat was ook al een burn out volgens de huisarts...

Tot slot is mij opgevallen dat het werk "altijd" de schuld krijgt. Wat mij dan temeer opvalt, is dat het altijd maar 1 of hooguit 2 mensen van dat bedrijf zijn, die burned out geraken. Als het werk zo erg is, waarom zie ik dan niet alle personeelsleden met een burn out? Ik heb de conclusie getrokken dat het een wisselwerking is tussen de mens, werk, omgeving en vooral hoe die persoon daarmee omgaat. De herstelfase is m.n. een afleer proces van "verkeerde patronen." Om dat te bewerkstelligen is het zeer onwenselijk om iemand al te lang van de werkvloer af te houden. Inderdaad werkt te hard door pushen naar re-integratie ook averechts. De bedoeling van gestaag en gedoseerd re-integreren is dat een medewerker de kans krijgt om te "oefenen" met de "goede patronen" (niet altijd maar ja zeggen bv).

Tot slot ben ik niet zo benauwd voor het UWV hoor. Ik heb eigenlijk nog nooit voor mijn voeten geworpen gekregen dat ik een "re-integratie belemmerend advies" heb gegeven. Als je maar motiveert, is er niks aan de hand.

Even een opmerking met betrekking tot uw gedachtegang dat er gesteld zou worden, dat het altijd aan het werk ligt. Nee, dit is natuurlijk niet zo. Het kunnen ook persoonlijke problemen zijn, die de oorzaak zijn. Dat u dit auomatisch en als enige oorzaak als 'verkeerde patronen van de werknemer' ziet, vind ik jammer en niet doelmatig. U neemt iemand daamee niet serieus, en lijkt een zeer korzichtige kijk te hebben op mogelijke oorzaken van uitval. Geen 'nee' kunnen zeggen, is bepaald niet het enige wat aan de hand kan zijn en niet alles is met een eenvoudig trucje te veranderen. U zet de patient daarmee echter wel weg als iemand die gewoon zelf iets verkeerd doet en dat de ziekte daarmee eigen schuld is. Ik hoop erop dat u dit niet zo bedoelt en dat u uw patienten niet zo benadert!

Maar het hele punt is: het gaat niet om de oorzaak of schuldige, maar om de oplossing. En als iemand op is, dan is hij/zij op. Hem dingen laten doen, waardoor hij nog meer op raakt, is buitengewoon ondermijnend voor herstel op de lange termijn. Zoals het artikel en deze hele website duidelijk maakt, is, dat juist het kunnen 'leren om dingen anders te doen' (waar dat al mogeljik is, we zijn tenslotte ook allemaal verschillend nietwaar. We hebben bijvoorbeeld niet allemaal een even dikke huid en dat is ook niet iets, wat je zomaar even bijleert, wel?), is juist dat het denkvermogen, de cognitieve functie, is aangetast door de chronische stress en roofbouw op de energie. Leren kan dus pas weer, als dat denk- en leervermogen er weer zijn. En op dat punt kom je niet als je (te vroeg) moet re-integreren.

Ik sluit mij aan bij voorgaande visie. Mijn complimenten voor de fijnzinnige manier waarop jij je kunt verwoorden ! Ik denk dat artsen het niet zo slecht bedoelen maar ze missen gewoon de ervaring! Daardoor weten ze niet wat een burn -out werkelijk is. Laat de patiënt in zijn waarde en geef hem/haar het recht terug om te luisteren naar haar of zijn lichaam. Dat lichaam is wijzer dan de meeste theorieën. Het zijn juist vaak de meer fijn besnaarde mensen die overbelast raken en uitgeput. Omdat HSP-ers nu eenmaal geboren worden met een fijner afgestemd zenuwstelsel en in de minderheid zijn, raken ze door de ontmenselijking van deze maatschappij eerder uitgeput. Idd. Ieder mens is anders en ook de omgevingsfactoren en in hoeverre je daardoor ook onder druk wordt gezet spelen mee. Het leven moet steeds sneller gaan en mensen worden als grof wild opgejaagd om mee te kunnen komen in die race om het bestaan. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van het leven. Ikzelf vergelijk mensen wel eens met trekpaarden en volbloed arabieren. Met beide is niks mis maar ze hebben wel verschillende kwaliteiten. Je zou die kwaliteiten moeten benutten en niet van een trekpaard verwachten dat hij over hindernissen springt. Daar is hij niet o berekend. Een volbloed daarentegen moet je niet verwachten dat je die zonder oogkleppen de hele dag domweg een kar kunt laten trekken. Mensen zijn geen eenheidsworsten. Die verscheidenheid maakt het leven juist zo mooi en kleurrijk. De mensheid is gericht op overleven. Daarom zijn die verschillen er juist. De natuur is gericht op overleving!Je kunt onze natuur niet veranderen en dat moet je ook niet willen. Wij als mensen vormen een groep maar we zijn niet die groep! Niet iedereen behoord tot de middenmoot. Toch beoordeeld men mensen op de middenmoot. Dat is bij voorbaat een verkeerd uitgaanspunt. Ieder mens is een individu en die moet je in zijn waarde laten. Een hooggevoelig mens zit qua karakter aan de andere kant van het persoonlijks spectrum van wat men psychopaten noemt. Het gemiddelde zit er ergens tussen in. Die zijn het beste af maar iedereen die qua karakter onder-of boven die middenmoot uitsteekt heeft pech of geluk. Het is maar hoe je het bekijkt. Het ligt er ook maar aan waar je terecht komt en hoe je behandeld wordt! Of je de genen van een hooggevoelige - de middenmoot of degene die meer richting het narcistisch spectrum zit. Het hangt van zoveel factoren af waar niemand zicht op heeft dat het puur een samenloop van omstandigheden is. Het zegt niks over of je sterk of zwak bent want zelfs de sterkste boom kan geveld worden als de omstandigheden maar slecht genoeg zijn. Maar het is over het algemeen een van samenloop van meerdere stressvolle gebeurtenissen en situaties en de druk van binnenuit-en van buitenaf die niet tijdig opgelost wordt of kan worden opgelost. De boom kan moeilijk vragen aan de wind, : " wil je ophouden te waaien. Of lieve mensen willen jullie ophouden alle bomen te kappen! Je bent afhankelijk van de goodwill van anderen. Als die boom uiteindlijk bezwijkt, Is dat dan de schuld van die boom?

Dag Caroline, Bedankt voor de heldere uiteenzetting. Ik werk nog steeds volgens de CSR methode, en merk goede resultaten. wat betreft omgang met de BA, er zijn 2 soorten: zij die het snappen en zij die het niet snappen. Als een client pech heeft, krijgt hij veel druk van de BA om te reintegreren. Ik werk daarom ook met dergelijke adviezen die jij geeft. Zo concreet mogelijk omschrijven waar men last van heeft, en wat al wat beter gaat. Bedankt voor de tips onderaan je blog. Nog een vraag: het onderzoek waar jij naar verwijst van Bruce McEwen, is geschreven in het Engels. Dat is voor mijn clienten niet te doen. Is er een Nederlandse vertaling voorhanden?

Ik lees uw blog met veel belangstelling. Ik geloof niet in burnout, omdat ik het zelf nooit gehad heb. Ik ben een "ongelovige". Er wordt echter zoveel over geschreven, hierbij komt er frequent een andere visie op de "hype". Oftewel er wordt over gepraat, ik heb er als werkgever mee te maken en te dealen, dus Burnout bestaat wel, ik kan me alleen niet zo goed in "de andere kant" verplaatsen/er mee omgaan. De medewerker gelooft wel in burnout en wordt tegen zichzelf en de boze buitenwereld beschermd. De medewerker vindt dat hij/zij niet kan werken. Of er wel/geen capaciteit is dat bepaald dan weer de BA. Sommigen moet je tegen zichzelf beschermen, echter het overgrote deel moet je pushen. Wordt er in de therapie/oplossing gepredikt dat je pas gaat werken als je zelf vind dat je er aan toe bent, en hoe bepaal je dat dan zelf? Wat mij nog meest verbaasd is dat alle oplossingsrichtingen gericht zijn op het herstel van de balans, terwijl de balans eerst doorslaat in de richting welke de werkgever eigenlijk niet wenst, kost extra tijd...Hij wil een gezonde medewerker terug in zijn bedrijf, die natuurlijk met zijn/haar problemen kan omgaan, maar hoeveel tijd geef je elkaar daarvoor. Je leest regelmatig dat de werknemer uiteindelijk kiest voor een andere werkgever. Dan denk je bij jezelf, had je dat niet eerder kunnen bedenken als je de functie/het werk niet aan kan. Eigenlijk zou er bij iedere werkgever een voorkom burnout instructie, zoals bijvoorbeeld een tilinstructie vaak voorhanden is moeten zijn. Burnout is een container begrip en komt in alle soorten en variaties voor. Zo ook de mensen die het overkomt en de manier zoals ze er mee omgaan. Ik mis in de burnout discussie de verantwoording van de werknemer. Niet als ze eenmaal burnout zijn, maar wel de weg er naar toe en hierna de weg om er van weg te blijven. Als werkgever wordt ik in dit traject vaak gezien als de "boeman", omdat iedereen weet dat de werkgever maximaal rendement wil zien van zijn geïnvesteerde geld in jouw inkomen. Burnout levert geen rendement op, maar kost rendement. De meest efficiënte manier om dit om te buigen is voorkomen, maar hier kan ik een medewerker niet zijn/haar verantwoording in laten nemen dit moet hij/zij zelf willen. #visueuze cirkel. Voor de werkgever blijft dit een moeilijk onderwerp om mee om te gaan. Vooral omdat de medewerker hier een erg afwachtende houding in kan aannemen, waardoor de geloofwaardigheid sterk ondermijnt wordt. Hier komt nog bij dat medische informatie niet gedeeld mag worden. Dat geeft je als werkgever geen goed en/of oprecht gevoel.

Je bent sceptisch over burnout, twijfelt erover, maar bent ook pragmatisch en realistisch. Je bent werkgever en je hebt te maken met een werknemer met burnout, dus je hebt er maar mee te dealen. Je vindt dat jij als werkgever onevenredig belast wordt met de gevolgen ervan, en vindt dat de werknemer er te makkelijk vanaf komt, vertrekt na herstel of niks doet aan preventie. Het kost jou veel tijd en geld, en het levert je niks op.

Hoe je het ook wendt of keert, ik denk dat dit het risico is van het ondernemerschap. Je neemt iemand aan, en die presteert niet zoals verwacht. Of je investeert in iemand met opleidingen, en eenmaal voltooid verdwijnt diegene naar een andere baan. Als je iemand aanneemt die bovengemiddeld presteert, dan is dat meegenomen. Als iemand met zelfstudie enorme stappen maakt, dan is dat ook fantastisch. Je zult altijd met mensen te maken hebben die beter of slechter presteren dan verwacht. Hopelijk middelt het uit, zijn de mindere medewerkers toch nuttig genoeg voor het bedrijf, en weet je het bedrijf winstgevend te houden voor een mooie toekomst, voor jou en ook voor je medewerkers.

Succes ermee!

Deze reactie is wel wat erg makkelijk. Het punt van de werkgever is juist, dat de werknemer vaak (zeker niet altijd) gaat "hangen" en te weinig of helemaal geen verantwoordelijkheid neemt, terwijl de werkgever daar wel voor moet betalen. Zo is de wet, maar dat wil niet zegen dat dat een rechtvaardige verdeling van risico's is. Zeker niet als de oorzaak in belangrijke mate in privé problemen zit.

Daar is bij arbo-artsen veel te weinig begrip voor. En erger: ze lijken soms gewoon lak te hebben aan de consequenties voor werkgevers. Een werkgever is best bereid risico's te nemen; maar ze moeten wel te overzien zijn en beheersbaar blijven. En uitgaan van wederkerigheid.

Juist dat is bij de interventie van ARBO-artsen heel vaak niet het geval. Neem alleen al het feit dat de NVAB de STECR richtlijnen niet eens aanvaardt. Zeer treurig.

Mijn zoon (33 jr) heeft een burnout, hij is een fijnbesnaard type met veel know how over zijn vak, maar heeft de pech 4 jaar lang
verkeerde managers gehad te hebben, die alsmaar hogere prestaties verwachten, geen scholing boden, hem onder zijn niveau werk aanboden
en hem veel stress bezorgden... op een gegegeven moment raken je bijnieren (geven stresshormoon af) uitgeput, daar heb je
meerdere gradaties in... helaas weten veel reguliere artsen hier weinig of
niets van af en drijven mensen na een maandje bijkomen meteen weer aan het werk, terwijl een bijnieruitputting vaak weken - maar ook maanden
duurt voor de bijnier weer hersteld is... zolang deze nog niet hersteld is is degene met een bijnieruitputting moe, futloos en vaak ook depressief...
Een orthomoleculair arts adviseert meestal magnesium, B12, D3, zink, ashwaganda en ADHS van Biotics...
Bedrijfsartsen zouden meer over bijnieruitputting moeten weten, en dit serieus moeten nemen! Mvrgr Alexandra

Bedankt voor dit duidelijke artikel. Ik zit sinds een aantal maanden thuis met overspannen/burn out en de bedrijfsarts -onder druk van mijn werkgever- vindt dat ik moet beginnen met re-integreren terwijl ik aangeef dat ik zover nog niet ben, mijn klachten door de constante druk van mijn werkgever alleen maar erger zijn geworden en dat ik alleen bij het idee al dat ik weer naar mijn werk moet, twee dagen alleen depressief op bed heb gelegen. Toch wil de bedrijfsarts niet wijken van dit advies en mijn werkgever pakt dit aan om gelijk te starten met weekschema's ondanks dat ik aangeef en laat zien hoe slecht ik mij voel. In de trein naar mijn werk voor de eerste afspraak heb ik een keer of zes gehuild, moest huilen toen ik naar het kantoor liep en heb bijna constant zitten huilen en trillen tijdens het eerste gesprek met mijn werkgever. Ik moet verschijnen wanneer ze willen want anders stoppen ze met loonbetaling. Ik kan voor mijn gevoel geen kant op.

Wat kan ik doen om het re-integreren te stoppen? Er is al een verzoek voor een second opinion bij een andere bedrijfsarts ingediend maar daar heb ik verder nog niets van gehoord. Ik weet niet hoe lang het duurt voordat ik een andere bedrijfsarts kan zien en of die een ander advies gaat geven.

En als ik ondertussen naar het werk moet maar ik merk dat het niet gaat, hoe kan ik dat aangeven? Ik heb nu het gevoel dat ik móet komen en geen mogelijkheid heb om aan te geven dat het niet gaat want dan zeggen ze gelijk dat ik niet wil meewerken. Het gaat wel om mijn gezondheid dat ik niet tegen wil en dank daar ga zitten en het alleen maar slechter gaat.

Kitty.

Beste Kitty,

Als je twijfelt aan de juistheid van het oordeel van je bedrijfsarts over zijn verzuimbegeleiding, heb je sinds 2017 volgens de arbowet het recht op een second opinion van een andere, onafhankelijke bedrijfsarts. Je kunt een verzoek daartoe indienen bij je huidige bedrijfsarts. Hij moet je de procedure toelichten en aangeven bij welke nieuwe bedrijfsarts je terecht kunt.
De second opinion bedrijfsarts moet werkzaam zijn bij een andere arbodienst dan waar je eigen bedrijfsarts werkt. Welke bedrijfsarts of arbodienst de second opinion doet, is vastgelegd in het basiscontract dat je werkgever met je huidige arbodienst of bedrijfsarts heeft afgesloten.

Is het zo dat als je een second opinion aanvraag je wel verplicht blijf te werken op dat moment?
Is het niet mogelijk je weer ziek te melden?

Beste Mieke,

Wij kunnen je vraag helaas niet beantwoorden. We zijn geen specialisten op het gebied van de wet- en regelgeving van de overheid.
We raden je dan ook aan om deze vraag daar te stellen.

Op https://www.rijksoverheid.nl/contact vind je meer informatie over het stellen van vragen per telefoon of online.

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.